กรมควบคุมโรคเผยวิธีตรวจสอบอาการมึนเมา ก่อนขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

ราชกิจจานุเบกษา เผยแพร่ประกาศจากกรมควบคุมโรค หลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา ให้ร้านค้าเช็กอาการก่อนขาย หากฝ่าฝืนผิดกฎหมาย

หลังจาก พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ.2551 แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 พ.ศ.2558 โดยมาตรา 29(2) กำหนดว่า ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก่บุคคลที่มีอาการมึนเมา ซึ่งจะต้องมีการออกประกาศกฎหมายลูกภายใน 180 วันนับตั้งแต่กฎหมายมีผลบังคับใช้

ล่าสุดเว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา เผยแพร่ประกาศกรมควบคุมโรค เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา พ.ศ.2569 ระบุว่า โดยที่เป็นการสมควรกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา เพื่อให้ผู้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใช้ตรวจสอบอาการมึนเมาของบุคคลเท่าที่จำเป็นและสมควร อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 วรรคสอง (2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ.2551 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2568 โดย นายมณเฑียร คณาสวัสดิ์ อธิบดีกรมควบคุมโรค ออกประกาศไว้

สาระสำคัญคือ บุคคลที่มีอาการอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ ให้ถือว่าเป็น “บุคคลที่มีอาการมึนเมา”

1. บุคคลที่บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปในปริมาณที่ส่งผลให้เกิดการบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจน ในการควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนไหวของร่างกาย (เช่น เดินเซ หรือยืนลำบาก เป็นต้น) หรือการแสดงออกทางพฤติกรรมหรือวาจา จนอาจเป็นเหตุให้เกิดอันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่น หรือเป็นการรบกวนความสงบเรียบร้อย

2. บุคคลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย และมีอาการร่วมอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

2.1 อาการทางกายภาพที่สังเกตได้ชัดเจน ได้แก่

ตาแดงก่ำ หรือมีอาการตากระตุก
การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลำบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด เป็นต้น

ตาแดงก่ำ หรือมีอาการตากระตุก

การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลำบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด เป็นต้น

...

2.2 อาการทางวาจาและพฤติกรรม

พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบคำ หรือพูดจาซ้ำซากวกวนไปมา
มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว หรือใช้ความรุนแรง
ลวนลามผู้อื่น หรือแสดงพฤติกรรมส่อไปในทางเพศ
กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่หรือยั่วยุให้เกิดความไม่สงบ
สติสัมปชัญญะถดถอย เช่น สับสน ง่วงซึม เป็นต้น

พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบคำ หรือพูดจาซ้ำซากวกวนไปมา

มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว หรือใช้ความรุนแรง

ลวนลามผู้อื่น หรือแสดงพฤติกรรมส่อไปในทางเพศ

กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่หรือยั่วยุให้เกิดความไม่สงบ

สติสัมปชัญญะถดถอย เช่น สับสน ง่วงซึม เป็นต้น

สำหรับวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา สามารถดำเนินการตามวิธีการใดวิธีการหนึ่ง ดังต่อไปนี้

1. การแตะจมูกตัวเอง ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาหลับตา ยื่นแขนไปข้างหน้า แล้วชี้นิ้วออกไป จากนั้นให้งอข้อศอกและนำนิ้วมาแตะที่ปลายจมูกโดยไม่ลืมตา หากบุคคลนั้นไม่สามารถนำนิ้วแตะที่ปลายจมูกได้โดยพลาดเป้าเกินกว่าหนึ่งเซนติเมตร หรือมีอาการมือสั่นอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามแตะจมูก ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

2. การเดินต่อเท้า ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมา เดินสลับเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าสิบก้าว แล้วหันตัวด้วยเท้าหนึ่งข้าง จากนั้นเดินสลับเท้าแบบส้นเท้าชิดปลายอีกสิบก้าว หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้รวมกันสองครั้งขึ้นไปในระหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง
ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน
ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว
ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี

ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง

ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน

ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)

หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว

ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี

3. การยืนขาเดียวและนับเลข ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมายืนตัวตรง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นจากพื้นประมาณสิบห้าเซนติเมตร และเริ่มนับเลขตั้งแต่หนึ่งพันเป็นต้นไป (1001, 1002, ...) จนกว่าจะครบสามสิบวินาที หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้รวมกันสองครั้งขึ้นไปในระหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา